Wiersze, wierszyki i opowiadania

Portal poetycki Wierszek.pl. Dodaj swoje wiersze!

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Witkiewicz Stanisław Ignacy, pseudonim Witkacy (1885-1939), syn S. Witkiewicza, dramatopisarz, prozaik, filozof, teoretyk i krytyk sztuki, malarz. Dzieciństwo i młodość spędził w Zakopanem, ucząc się prywatnie pod kierunkiem ojca. 1904-1905 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wyjeżdżał kilkakrotnie do Włoch, Niemiec i Francji. 1914 odbył podróż do Australii z wyprawą etnograficzną B. Malinowskiego. Po wybuchu I wojny światowej wyjechał jako obywatel rosyjski do Petersburga, wstąpił do szkoły oficerskiej, następnie brał udział w walkach na froncie. 1918 wrócił do Polski i osiadł na stałe w Zakopanem. Popełnił samobójstwo w trakcie ucieczki po wkroczeniu Armii Czerwonej na wschodnie ziemie Polski we wrześniu 1939. Poglądy na sztukę wyraził w szkicach: Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia, Szkice estetyczne, Teatr. Wstęp do teorii Czystej Formy w teatrze. Autor dramatów, w których, posługując się groteską, parodią i tzw. czarnym humorem, ukazywał dekadenckie tendencje i zagrożenia cywilizacyjne świata w katastroficznym świetle. Uważany za jednego z prekursorów teatru absurdu w Europie. Utwory sceniczne, m.in.: Tumor Mózgowicz, Gyubal Wahazar, czyli Na przełęczach bezsensu, Nowe Wyzwolenie, W małym dworku, Mątwa, czyli Hyrkaniczny światopogląd, Matka, Jan Maciej Karol Wścieklica, Szewcy, Sonata Belzebuba, czyli Prawdziwe zdarzenia w Mordowarze, Szalona lokomotywa.